Hindistan ... etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Hindistan ... etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

26.11.2013

A N L A Y A B i L M E K !


Bu sozcugu her durum icin kullanabiliriz . Ben kendi konum ve konumum uzerinden bu sozcugu kullanmaya calisacagim . Herhangi bir ulkeyi gectim , sehir de olmasin ,en kucuk koy bile tam anlatilmayi , once tam anlasilabilme ile bekler. Cok durumda yaptigimiz hatalardan birini cok fazla tekrarliyoruz ; Sokaklarinda iki adim atarak , bir iki mekani gorup , bir iki insanla konusma yapip oralardan ayrilinca hatta cogu zaman daha ayrilmadan hemen degerlendirme ve puanlamalara girisiyoruz . Bu , hem insanin kendisine hem o gittigi ve iki laf etme geregi duydugu yere haksizlik . Hele hele bu yaklasim bir ulkeye yapiliyorsa bastan bataga saplandi demektir o yaklasim . Konumuz ; HiNDiSTAN ! Buyrun sizi bu taraftan alalim isterseniz ! Hayatinin icinde 24 saat yasamadikca , trafiginde direksiyon sallamadikca , gunde sayisiz kez kesilen elektriklere kufur etmemeye baslamadica , tamir icin eve 2 saat icinde gelme sozu veren servisin 3 gun sonra gelip , hic bir sey olmamiscasina ozur bile dilemeden tamire baslamasina gulmedikce , sokak saticilarindan bir seylerin pisbogazligini yapip makinalari bozmadikca , esnafindan kazik yemedikce , yoldaki tozu yutup , ter icinde kalmalarla kosturmadikca , komsular edinemeyip onlarla sabah aksam karsilasmayip selamlasamadikca , hafta sonlari ayni parklarin cimlerinde uyumakca , aksam ayni sinemaya gidip koltuk komsusu olup,beraber gulup , beraber aglamadikca , trenlere , otobuslere omuz omuza ve itis kakis binip , durak kacirmadikca ve dun kayboldugun bir meydandan bugun artik orayi bilen ve kimseye tarif sormadan tek basina cikabilen biri olmadikca , ...ca , ... ce , ... ce , ....ca ......... falan filan , bunlari yasamadikca nasil konusabilir insan o ulke hakkinda ? Nasil Fotograf cikartir o ulkeyi anlatan saflikta ? Butun bu anlatiklarimdan sonra diyorumki , ben daha tanima , tanisma ve alisma vede kavrayabilme devresindeyim Hindistan denen bu muhtesem ulkeyi . Evet , kabul ediyorum bendeki algilama ve jeton dusme promlemini. Biraz gec ve zor kavriyorum olaylari ,durumlari . ( hatta, burada geriye donus yaparak hatirlatayim, lise'yi bile 6 yilda bitirebildim ! ). . . Hele hele HiNDiSTAN gibi bir ulke ise soz konusu olan , yaklasik uc (3 ) senemi alir bu isin altindan kalkabilmem . Belki de hic basaramam . Ne dersiniz , keske gelmese miydim Hindistan ' a ? Hani , pratik tarafindan 20 gunde buralari anlayip , dolasip , yiyip icerek , TUR'layip , fotograflariyla tam da Hindistan'i anlatabilecek ve ulkeye donuste " H i N D i S T A A A A N N N N N N " diye sergi acabilecek bunca insanin oldugu bir dunyada , ben ne olup ta ahkam kesiyorum ki ? Ayrica soruyorum ; Siz ( Kamera ureticisi,optik saticisi yada mesela fotograf kagidi markasi gibi sektorun icinden bir firmanin pazarlama muduru,yada PR muduru , vs.) olsaniz boyle intikal problemi olan , 3 sene bekleyip de ne cikaracagi bile olmayan bir fotografci Kasarina ( biraz kaba mi oldu ne ? ) SPONSOR olur musunuz ? Yanitinizi duydum ve size tamamen katiliyorum , bilmenizi istedim sadece ...

HiNDiSTAN' ı Fotograflamak...


Anadolu'da eski adettenmiş , erkek çocuk doğup da göbek kordonu düşünce onu alıp sokağa veya bahçeye gömmek.
Gerekcesi ; Erkek çocuktur kız gibi evde oturmasın-mış-, sokakta olsun-muş- , hanım evladı(!) olmasın-mış-.
Bu adet yukarıda sıralanan gerekçelerle , 958'in soğuk bir Şubat günündede bana da uygulanmış .
İşte sonuç ay gibi apaçık ortada .
Bunun içindir sevgili Annemin bana sürekli olarak ; "Allah sana iT AYAĞI vermiş" diye hayıflanıp durması .
Kendimi en rahat ve özgür hissettiğim yerde , sokaklarda adımlarım yol almaya başladığı andan itibaren artık oranın efendisi gibi hissederim kendimi .
Aynı zamanda her yeri ve her şeyi görme ve tabii fotograf çekebilme konusuna o kadar koşullanarak dolaşırımki , bu durumu bilen dostlarım , çevreye tamamem kapandığımı , kimseyi görmediğimi söylerler.
Bu hem doğru , hem yanlış.
Doğru ; çünkü bana görüntü için zaman kalmalı ve kaçırmamalıyım derdiyle burnumun dibinden geçen en yakınımı bile tanımam (!)
Yanlış ; etrafta olan biteni detayları ile anlatabilirim ve o görmem dediğim dostumun detaylarını da nedense sonradan anımsayarak kendisini şaşırtabilirim.
Son söyledigim çok ender olduğu icin ben bile pek inanmıyorum , sizin inanmanızı da hiç beklemiyorum .
Bunlari niye yazdım ?
Unuttum inanın .
Bu kadar uzun laf sonunda olacağı budur zaten .
Aslında çok basit söylemek istediğim .
Kendimi sokak köpeğinden pek farklı görmediğim için , bu ülkede-de- son derece rahat Fotograf çalısabiliyorum .
Sokağından keyif alamadığım (etraf tekinsiz bile olsa) , kültürünü kavrayamadığım , insanıyla omuz omuza aynı kaldırımda itiş kakış yürürken , bir yandan da çekim yapamadığım yerde yaşam şansımın olmadığını düşünürüm .
Yaşam şansını ben  "Ekmek" olarak adlandırırım .
Fotograf "Ekmeğimdir" benim !
Eve Fotografsız döndüğüm zamanlarda , "Bugün Ekmek yok!" demem ondandır .
Sokak itlerine has iç güdülere sahip olduğuma inanırım nedense ve onların peşinden gitmekten çekinmem .
Elbette , kendimi tabiatin bu üstün donanıma sahip yaratıklarıyla bir tutmamdan dolayı başımı oldukca fazla derde soktuğum anlar da olmuyor değil !
Ama , ar damarı çatlaması bende çok erken yaşlarımda gerçekleşdiği için , bir şekilde belalardan sıyrılabiliyorum .
Belki bir gün gelecek ve sıyrılamayadabileceğim , kim bilir ?!
Bunlari yazdım , çünkü ben bunlarla varım ve bunlar olmazsa -benim- Fotografım olmaz .
Ortaya çıkan işler aceleyle ve hasbelkader , hiçbir hazırlık yapmadan , bir dolduruş ile Hindistan'a gelip çekilen işlere benzer .
Yanlış anlaşılmasın (yada anlaşılsın , farketmez) , turistik seyahat yapılıp da arada Fotograf çıkarılmasına bir itirazım yada küçümseme tavrım söz konusu değil .
Yeterki Fotograf çıksın !
Her neyse , bunlar benim düşüncelerim , bakışım ve anlatım biçimim.
İyisi , susup ait olduğum yere döneyim , çünkü hayat (benim için ) orada...

12.02.2009
Gurgaon / Haryana , Hindistan

14.09.2009

X-MAHAL . . .


Hayallderimle kosuyorum sokaklarda.Yurumuyorum , kosuyorum. Sanki bu fotografi cekip , yollara agir aksak devam ederken aniden omrumun sonuna gelecekmisim gibi hissediyorum.Boyle dusunmek cok kisiye sacma gelebilir,ama benim gercegim bu.Bunca sene hic cekilememis en iyi fotografin pesinde kosarken de boyle dusunuyordum.Ama burada tamamen fotografa odakli (Sanki Turkiye'de baskaydi ! Laf ola,beri gele.) yasamaktan boyle dusunuyor olabilirim.Bu kare gunun gitmekte olan isiklarinin bana " Son bir defa sagindaki sokaga bir bak hele " dedigi ve benim O'nun sozunu dinleyip girdigim sokakta cikti. Ben ISIGA inanirim,fisiltisina hep kulak kabartirim ve burnuma gelen KOKU'yu takip ederim. Ne kokusu ? Fotograf kokar mi kardesim ? demeyin,kokar bana ! Ne de olsa ben bir SOKAK iTi'yim . Oyleyse gerekeni yapmaliyim dedim ve yaptim da . Hem , hepimiz nasilsa bir gun o cok korktugumuzla karsilasmayacak miyiz ? Her nefesimiz bizi o sona yaklastirmiyor mu ? Her cektigim karede o aranan mukemmel fotografa daha bir yakinlastigimi hissederim . Inanin , o mukemmel kareyi gordugumde artik bu satirlari yaz(a)miyor olurum. Dikkat ediniz lutfen , "gordugumde" diyorum , "cektigimde" demiyorum , daha dogrusu o gordugum mukemmel kareyi cekebilir miyim ? Kim bilir ? Aslinda biliyorum da , soyleyemiyorum , korkuyorum...

9.09.2009

Ustam , Ustalarım ve Hindistan...


Tam bir sene evvel bu günlere denk geliyordu HiNDiSTAN'a gelmemin kesinlik kazanması . Hem şaşkın , hem sevinçli , hem inanamaz durumda , hem de bir rüyanın tam içinde yaşayacak olmanın verdiği anlatılamaz keyifle Türkiye'deki dostlarımla vedalaşmalara baslamıştım . Bundan seneler öncesine gidiyordu aklım durmadan . Neden mi ? Basitce anlatayım o zaman . '73 senesinde fotoğraf maceram basladığında ilk ustam Balikesir'den Mustafa DİNK oldu,sonra onun değerli dostu Fikri SOYLU ve Balıkesir'in ustalarının , ustası Ahmet ESMER...  Daha sonra İstanbul günlerim başlayınca , yeni ustalarım da oldu . İlk yararlandığım Gültekin ÇiZGEN , sonra ise fotoğrafa bakışımı çok değiştiren Şahin KAYGUN oldu . Esasen hayatımın her anında , her ortam ve durumda karşılaştığım tüm yeni soluklar , ama özelde ise fotoğraf ekseninde buluştuğum tüm insanlar ( benden yaşca büyük yada küçük , eski veya daha yeni başlamış , amatör yada profesyonel , hatta farklı yerlerde defalarca tekrarladığım çocuk fotoğrafcılar atölyelerideki tüm küçük dostlarım da dahil ) benim ustalarım oldular ve hala aynı fikri koruyorum. Basit anlatma bu ise uzunu kim bilir nasıl olur diye ben bile kendime sorduğuma göre , durum vahim demektir ve gercekten işin ana temasını bir an evvel anlatıp sahneden çekilmek gerekiyor . '76 yada '77 senelerinden birinde büyük usta , Henri Cartier BRESSON ' un "HİNDİSTAN" albümünü gördüğümde,  hayalimin ne olduğunu artık biliyordum ve O'nun beni kavrayıp hiç bırakmayan karelerinin izinde yol alacağıma kendi kendime söz vermiştim . Aradan geçen otuziki yada otuzüç sene içinde sayısız kez deklanşöre bastım , sayısız film , kağıt , banyo malzemesi ve karanlik oda zamanı harcadım . Şimdi bu topraklarda , yani HiNDiSTAN'dayım .Tam hayal ettiğim , kendisini hep büyük ustam gördüğüm H.C.BRESSON'un beni seneler önce büyüleyen fotoğraflarını çektiği topraklardayım . Hem de turist olarak değil , buraları yaşayan , soluyan ve insanlarıyla içiçe yaşayan biri olarak !  Sanıyorum bu , hayatımın en büyük tutkusu idi , şimdi o tutkuma kuvvetlice tutunup Usta'ma , Ustalarima teşekkürlerimi sunabileceğim Fotoğraflar üretebilmek için yollarda dolanıyorum , bıkmadan , usanmadan ve bir gün bile olsun yorulmadan. . . .

Düğün alayı,Damat konvoyu ,Gaziabad...



Old Delhi ...